Foto-Ernst-Loendersloot_webMr. Ernst Loendersloot werkt al jaren als kandidaat notaris in Maastricht.

Op de website van TV Valkenburg plaatsen we van Ernst elke week een column over wat er allemaal speelt op een notariskantoor.

Meer columns van Ernst? Kijk op deze pagina: https://tvvalkenburg.tv/van-de-wieg-tot-het-graf/

Voor notarissen was het voorpaginanieuws, maar ook in de “gewone” pers is er ruimschoots aandacht aan besteed, bijvoorbeeld door De Telegraaf.

De ontbinding – met terugwerkende kracht – van het huwelijk van een oudere dame met een 15 jaar jongere man door de Rechtbank Breda. Het leeftijdsverschil was overigens niet de reden daarvoor, er zijn wel meer cougars in de wereld.

De rechters hebben een ander en juridisch veel interessanter betoog om hun beslissing te onderbouwen. Het is namelijk noodzakelijk om te beseffen wat het betekent om het Ja-woord te wisselen. Door deze insteek heb ik de gelegenheid om ook nog een andere zaak onder je aandacht te brengen, die om hetzelfde (juridische) gegeven draait.

Dementie en wilsbepaling

Iedereen die wel eens met een dement persoon te maken heeft gehad, weet dat de patiënt vaak niet of onvoldoende beseft wat de gevolgen van bepaalde handelingen zijn. Bijvoorbeeld dat een pan op het vuur droog kookt en uiteindelijk brand kan veroorzaken, maar ook dat het niet gewenst is om (weer) een abonnement af te sluiten voor nog een krant.

Je kunt stellen dat de patiënt niet meer goed zijn wil kan bepalen en zeker niet in staat is om de betekenis van een (rechts)handeling te overzien. En simpel gezegd is dat de stelling die de rechters betrekken in deze zaak.

De zeventigjarige dame antwoordde weliswaar bevestigend op de vraag van de trouwambtenaar of zij haar vijfenvijftig jarige verloofde tot echtgenoot wilde nemen, maar door haar dementie overzag zij niet de gevolgen daarvan. En die zijn behoorlijk, denk aan de wettelijke (algehele) gemeenschap van goederen die de consequentie is van trouwen zonder huwelijkse voorwaarden. Maar ook dat de zogeheten langstlevende regeling van toepassing wordt (de Wettelijke verdeling) waardoor de kinderen hun kindsdeel pas uitbetaald krijgen als de langstlevende overlijdt (als er dan tenminste nog vermogen over is).

Beginnende dementie, de trouwambtenaar en de notaris

Pikant detail is dat de vrouw enkele weken na het huwelijk naar de notaris is gegaan en daar een testament heeft getekend. Zij onterfde daarin haar kinderen.

De man stelde daarom dat de vrouw wel degelijk wist wat zij deed. Tenslotte vond de trouwambtenaar haar niet slecht over komen en voltrok deze het huwelijk. Ook de notaris heeft niet geweigerd het testament te passeren.

De rechters stellen echter dat mensen met beginnende dementie goed in staat zijn een tijdje de schone schijn op te houden. Maar uit een rapport van een geriater blijkt dat de vrouw al dementerend was toen ze naar de gemeente ging en bij de notaris op bezoek kwam.

Dus werd het huwelijk met terugwerkende kracht ontbonden (en naar ik aanneem zal ook het testament ná het overlijden van de vrouw nietig worden verklaard).

Dwaling bij huwelijk of dwalende?

In een volgende column zal ik terugkomen op de vraag of je kunt dwalen omtrent de gevolgen van een huwelijk en het huwelijk daarom ontbonden kan worden.

Laat ik hier volstaan met aan te geven dat in de zaak waarover ik net schreef er geen sprake is van dwaling bij de bruid want dat veronderstelt dat zij een bepaalde voorstelling van zaken had die niet bleek te kloppen. Cru gezegd hoort bij haar ziektebeeld dat zij helemaal geen voorstelling van zaken meer had.

Meer columns van mij in de rubriek “Van de wieg tot het graf”? Kijk op deze pagina: https://tvvalkenburg.tv/van-de-wieg-tot-het-graf/

Wil je meer informatie, kijk dan eens op mijn website.